I ein innkapsla boblestol sit vi som ventar lenger enn dei andre på at tida skal komme fram til oss og sende oss opp i lufta mot nye høgder og nye byar. Eller kanskje vi berre skal heimatte. Vi som ventar har med vår eigen personlege datamaskin som vi kan trykke på slik at vi får gjort ting og registrert det heile som jobb. Vi er av dei heldige vi, vi som har eigen datamaskin, boblestol og arbeid vi må få gjort til vi kjem fram, eller heimatte.
